Introduction
Introduction Statistics Contact Development Disclaimer Help
Return Create A Forum - Home
---------------------------------------------------------
WebWar
https://webwar.createaforum.com
---------------------------------------------------------
*****************************************************
Return to: Αναρχισμ&#9...
*****************************************************
#Post#: 24535--------------------------------------------------
Εθνική συνε&#9
43;δηση και γε&#969
;πολιτική τη&#
962; 17Ν
By: Koufontinas88 Date: December 27, 2020, 4:33 am
---------------------------------------------------------
[center][img]
https://www.efsyn.gr/sites/default/files/styles/default/public/2020-12/11-koufo…
[/center]
Γιώργος
Λιερός*
Το
καινούργιο
βιβλίο του
Δημήτρη
Κουφοντίνα
παρουσιάζε&#95
3;
μια
αντίληψη
για τα
εθνικά
ζητήματα,
που
παλαιότερα
ήταν
πλειοψηφικ&#94
2;
στον κόσμο
του ΠΑΣΟΚ
και της
παραδοσιακ&#94
2;ς
Αριστεράς,
στον χώρο
της οποίας
έχουν
επικρατήσε&#95
3;
σήμερα πολύ
διαφορετικ&#94
1;ς
απόψεις.
Για την
γεωπολιτικ&#94
2;
της 17Ν; Όχι
μόνο. Με το
νέο του
βιβλίο �Η
Γεωπολιτικ&#94
2;
της 17Ν. Στον
ενιαίο χώρο
Ελλάδα-Τουρ&#9
54;ία�,
ο Δημήτρης
Κουφοντίνα&#96
2;
παρουσιάζε&#95
3;
την πιο
διαδεδομέν&#95
1;
αντίληψη
για τα
εθνικά
ζητήματα
στον κόσμο
του ΠΑΣΟΚ
και της
παραδοσιακ&#94
2;ς
αριστεράς
κατά την
πρώτη
δεκαετία
μετά την
μεταπολίτε&#96
5;ση.
Σήμερα το
μεγαλύτερο
κομμάτι της
αριστεράς
έχει
αποκηρύξει
τον
πατριωτισμ&#97
2;
και είναι
πολύ
επιφυλακτι&#95
4;ό
με τον
αντιϊμπερι&#94
5;λισμό
που τον
υποψιάζετα&#95
3;
για
εθνικισμό.
Ένα άλλο
κομμάτι, που
υπεράσπιζε
παλιότερα
αντιϊμπερι&#94
5;λιστικές
και
πατριωτικέ&#96
2;
θέσεις,
σήμερα,
επικαλούμε&#95
7;ο
την
τουρκική
απειλή, έχει
περάσει και
είναι
ιδιαίτερα
ενεργό στον
χώρο της
εθνικιστικ&#94
2;ς
δεξιάς. Το
βιβλίο του Δ.
Κουφοντίνα
είναι διπλά
χρήσιμο.
Πρώτον, μας
δίνει
σημεία
στήριξης
για να
ασκήσουμε
κριτική
στις δύο
προηγούμεν&#94
9;ς
εξαιρετικά
προβληματι&#95
4;ές
κατευθύνσε&#95
3;ς.
Δεύτερον, το
ίδιο το
βιβλίο
προσφέρετα&#95
3;
ως
αντικείμεν&#95
9;
μιας
αυστηρής
αλλά και
απαραίτητη&#96
2;
κριτικής,
καθώς
αποτελεί
την σύνοψη
απόψεων που
είχαν
πλειοψηφικ&#94
0;
ακροατήρια
σε μια εποχή
ριζοσπαστι&#95
4;οποίησης
στην οποία,
ωστόσο,
βρίσκονται
και μερικές
από τις
αιτίες της
σημερινής
κακοδαιμον&#94
3;ας.
Ο Δ.
Κουφοντίνα&#96
2;
υποστηρίζε&#95
3;
ότι �η εθνική
συνείδηση
δεν είναι
ιδεολόγημα.
Είναι
ιστορικό
φαινόμενο
που έχει
διαδραματί&#96
3;ει
αποφασιστι&#95
4;ό
ρόλο στην
κοινωνική
εξέλιξη. Από
την
ανατροπή
του
φεουδαρχισ&#95
6;ού
μέσα από τις
φιλελεύθερ&#94
9;ς
επαναστάσε&#95
3;ς
μέχρι την
ανατροπή
της
αποικιοκρα&#96
4;ίας,
μέσα από τις
αντιαποικι&#94
5;κές
επαναστάσε&#95
3;ς.
Η εθνική
συνείδηση
έφερε τις
εθνικοαπελ&#94
9;υθερωτικές
επαναστάσε&#95
3;ς,
έφερε την
αντίσταση
στην ξένη
κατοχή� (σ. 201).
Πράγματι,
επικαλούμε&#95
7;οι
τη
στρατηγική
τάξης
εναντίον
τάξης δεν
ξεμπερδεύο&#96
5;με
ούτε με τα
έθνη ούτε με
τα εθνικά
ζητήματα. Το
έθνος-κράτο&#9
62;
(ή η πόλη
κράτος) και η
ταξική πάλη
πάνε μαζί. Σε
γενικές
γραμμές,
στους
άλλους
τύπους
κρατικά
οργανωμένη&#96
2;
κοινωνίας, η
ταξική πάλη
παρέμενε σε
λανθάνουσα
κατάσταση
και δεν
μπορούσε να
πάρει
εκτεταμένη
πόσο δε
μάλλον
πολιτική
μορφή∙ ο
λόγος είναι
ότι αυτές οι
κοινωνίες
διαιρούντα&#95
7;
όχι κάθετα
σε τάξεις
(π.χ.
καπιταλιστ&#95
3;κή
τάξη και
προλεταριά&#96
4;ο)
αλλά
οριζόντια
σε
τεμαχικές
σειρές
δικτύων που
το καθένα
περιείχε
κυρίαρχους
και
κυριαρχούμ&#94
9;νους.
Η
πολιτικοπο&#95
3;ημένη
ταξική
συνείδηση,
το
προλεταριά&#96
4;ο
ως
φαντασιακή
κοινότητα
και ως
ιστορικό
υποκείμενο,
δεν
γεννιέται
άμεσα από
τις σχέσεις
παραγωγής
αλλά σε
σημεία που
συγκλίνουν
διαφορετικ&#94
0;
είδη
δικτύων
εξουσίας
(οικονομικά,
πολιτικά,
ιδεολογικά
αλλά και
στρατιωτικ&#94
0;).
Όπως
εύστοχα
παρατηρεί ο
Μάικλ Μαν,
χωρίς τους
πολιτικούς
αγώνες στο
εθνικό
επίπεδο,
χωρίς τη
σύνδεση των
μαχών γύρω
από το
κράτος με
την
εργασιακή
διαδικασία,
εάν δηλαδή η
παγκοσμιοπ&#95
9;ίηση
επικρατούσ&#94
9;
πλήρως, δεν
θα
προέκυπτε
μια ενιαία
εργατική
τάξη αλλά η
�πραγματική
ηγεμονία�
της
καπιταλιστ&#95
3;κής
τάξης πάνω
σε μια
πανσπερμία
κλαδικών
και
τεμαχικών
ανταγωνισμ&#97
4;ν.
Ο Δ.
Κουφοντίνα&#96
2;
έχει δίκιο
επικρίνοντ&#94
5;ς
τη �στάση
μιας
αριστεράς
που
κατάφερε να
αναφέρεται
σε ζητήματα
καθαρά
γεωπολιτικ&#94
0;
όπως το
Κυπριακό,
χωρίς να
αναφέρεται
στο ρόλο της
Αγγλίας. Ή
στις
ελληνοτουρ&#95
4;ικές
σχέσεις,
χωρίς να
μιλάει για
τις ΗΠΑ� (σ. 18).
Οι
καπιταλιστ&#95
3;κές
κοινωνίες
σχηματίζον&#96
4;αι
μέσω
στοιχείων
από
διαφορετικ&#95
9;ύς
τρόπους
παραγωγής
και
συγκροτούν&#96
4;αι
σε ένα
ιεραρχημέν&#95
9;
σύστημα
κρατών∙
συνυπάρχου&#95
7;
η άντληση
υπεραξίας
με την
αρπαγή του
πλεονάσματ&#95
9;ς,
η κανονική
με την
πρωταρχική
συσσώρευση.
Μάλιστα
στην πιο
σύγχρονη
μορφή που
παίρνει ο
ιμπεριαλισ&#95
6;ός,
η ιεραρχία
ανάμεσα στα
καπιταλιστ&#95
3;κά
κράτη(αυτό
που λέγαμε
κάποτε
ιμπεριαλισ&#96
4;ική
αλυσίδα)
αναπαράγετ&#94
5;ι
στο
εσωτερικό
των εθνικών
κρατών με
την
κατάτμηση
σε ζώνες του
εθνικού
χώρου, των
μεγα-πόλεων
κ.λπ. (σήμερα
κάθε χώρα
είναι μαζί
Ευρώπη και
Αφρική). Οι
σύγχρονες
καπιταλιστ&#95
3;κές
κοινωνίες
�δίκτυα
οικονομικώ&#95
7;,
πολιτικών,
ιδεολογικώ&#95
7;
και
στρατιωτικ&#97
4;ν
σχέσεων�
σπαράσσοντ&#94
5;ι
από μια
μεγάλη
ποικιλία
αντιθέσεων
(εθνοτικές,
φύλου,
θρησκευτικ&#94
1;ς
κ.α.) και όχι
μόνο από
ταξικές/οικ&#9
59;νομικές.
Οι διεθνείς
οικονομικέ&#96
2;
και
πολιτικές
σχέσεις
συνιστούν
ένα
σημαντικό
μέρος του
σύγχρονου
κόσμου, ενώ
πλέον (με την
κατάτμηση
του εθνικού
χώρου σε
ζώνες) η
γεωπολιτικ&#94
2;
δεν αφορά
μόνο την
εξωτερική
πολιτική
αλλά και την
εσωτερική.
Ο Δ.
Κουφοντίνα&#96
2;
υποστηρίζε&#95
3;
ότι �στην
κάθε χώρα
υπάρχουν
δυο
πατρίδες με
την δική
τους
ιδεολογία�,
αυτή του
εργαζόμενο&#96
5;
λαού και η
πατρίδα του
πλούτου (σ. 202).
Ωστόσο, ο Δ.
Κουφοντίνα&#96
2;
προσεγγίζο&#95
7;τας
τα
ελληνο-τουρ&#9
54;ικά
ζητήματα,
δεν
υπηρετεί
πάντα με
συνέπεια τη
διάκριση
αυτή. Οι
θέσεις του
ελληνικού
κράτους �για
την
αιγιαλίτιδ&#94
5;
ζώνη, την
υφαλοκρηπί&#94
8;α,
τις ΑΟΖ κ.λπ.�
δεν
τίθενται
πουθενά υπό
διερώτηση,
θεωρούνται
αυτόχρημα
σωστές∙ ο
ίδιος
ταυτίζει
την εθνική
κυριαρχία
με τα
κυριαρχικά
δικαιώματα
σε ΑΟΖ και
υφαλοκρηπί&#94
8;α
(σ. 214) και
αναφέρεται
στους
Τούρκους
και την
τουρκική
ιστορία
μέσα από το
πρίσμα των
στερεοτύπω&#95
7;
του
ελλαδικού
συρμού (ο
οποίος
φυσικά κάθε
άλλο παρά
είναι
κοινωνικά
και
πολιτικά
ουδέτερος).
Το μέρος του
βιβλίου που
μιλάει για
την
τουρκική
κοινωνία
και το
τουρκικό
κράτος
είναι
αναμφίβολα
το πλέον
προβληματι&#95
4;ό.
Πολύ
περιορισμέ&#95
7;ες
είναι
μάλιστα και
οι αναφορές
στην ηρωική
τουρκική
αριστερά.
Ο Δ.
Κουφοντίνα&#96
2;
επαναλαμβά&#95
7;ει
τη θέση που
διατύπωσε
το 1999 η 17Ν: �Η
τουρκική
απειλή�
είναι η
μόνιμη
καθημερινή
πραγματικό&#96
4;ητα
που
κλιμακώνετ&#94
5;ι
από το 1974�
[ΠΑΣΟΚ και ΝΔ]
απέτυχαν
παταγωδώς
να την
αντιμετωπί&#96
3;ουν,
αντίθετα, με
τις
συνεχείς
υποχωρήσει&#96
2;
τους τη
γιγάντωσαν�
(σ. 193) και
υποστηρίζε&#95
3;
ότι η Ελλάδα
�είναι θύμα
ενός διπλού
ανελέητου
εθνικισμού:
Από τη μια
πλευρά, από
τις ΗΠΑ, που
την θέλει ως
ένα βασικό
κρίκο του
στρατηγικο&#97
3;
της
συστήματος,
και από την
άλλη, από τον
φασιστικό
επεκτατισμ&#97
2;
της
τουρκικής
άρχουσας
τάξης� (σ.303). Ο Δ.
Κουφοντίνα&#96
2;
είναι ένας
επαναστάτη&#96
2;
και ποτέ δεν
θα επέλεγε
να εξάγει
από μια
τέτοια
τοποθέτηση
του
ζητήματος
τα
συμπεράσμα&#96
4;α
που βγάζει η
ρεαλιστική
σχολή της
γεωπολιτικ&#94
2;ς:
αφού κανείς
δεν μπορεί
να τα βάλει
με όλους
τους
εχθρούς του
συγχρόνως,
γιατί η
Ελλάδα να
μην
αξιοποιήσε&#95
3;
τον ρόλο της
σαν βασικός
κρίκος του
στρατηγικο&#97
3;
συστήματος
των ΗΠΑ
εναντίον
της
Τουρκίας;
Σήμερα,
κάποιοι από
την παλιά
άκρα
αριστερά
και το
πατριωτικό
ΠΑΣΟΚ έχουν
πάρει αυτόν
τον
ολισθηρό
δρόμο:
υπεραμύνον&#96
4;αι
της
συμμαχίας
με το Ισραήλ,
την Αίγυπτο
και τα
Εμιράτα,
υποστηρίζο&#96
5;ν
την
αποστολή
πάτριοτ στη
Σαουδική
Αραβία και
θεωρούν την
Ελλάδα
προμαχώνα
της Δύσης
και του
χριστιανικ&#95
9;ύ
πολιτισμού
απέναντι
στην απειλή
της Ασίας (βλ.
Ρωσία, Κίνα)
και του
Ισλάμ.
Φυσικά η 17Ν
δεν έχει
καμιά σχέση
με όλα αυτά
και ίσως το 1999
να
μπορούσαμε
απλώς να
προσπεράσο&#96
5;με
τις θέσεις
της �που και
τότε ήταν
λαθεμένες.
Σήμερα αυτό
δεν μπορεί
να γίνει με
την
εθνικιστικ&#94
2;
μερίδα της
δεξιάς να
επελαύνει
συσπειρωμέ&#95
7;η
στο κόμμα
του
(ελληνοτουρ&#9
54;ικού)
πολέμου,
διευρυμένη
και έχοντας
την
υποστήριξη
ντόπιων και
ξένων
πολιτικο-στ&#9
61;ατιωτικών
και
ιδεολογικώ&#95
7;
δικτύων
εξουσίας.
Βέβαια,
εξίσου αν
όχι
περισσότερ&#95
9;
εσφαλμένη
είναι και η
αντίθετη
άποψη,
δηλαδή ότι η
Ελλάδα
είναι η
επιτιθέμεν&#95
1;
και η
Τουρκία �και
μάλιστα η
Τουρκία της
μετά το 2013
πολιτικής
Ερντογάν� η
αμυνόμενη.
Γνωρίζουμε
καλά ότι η
αλλαγή των
συνόρων
συνεπάγετα&#95
3;
εθνοκάθαρσ&#95
1;
και
προσφυγιά. Ο
πόλεμος
εναντίον
της ξένης
εισβολής
είναι
δίκαιος
πόλεμος.
Ποιος όμως
κρίνει εν
τέλει το
δίκαιο ή
άδικο ενός
πολέμου; Από
την δική μας
σκοπιά η
απάντηση
είναι: η
άτυπη
οιονεί
κανονιστικ&#94
2;
κοινότητα
που
σχηματίζετ&#94
5;ι
μέσα από την
αντιϊμπερι&#94
5;λιστική
αλληλεγγύη
των λαών (και
η οποία
φυσικά δεν
αποφασίζει
με
ψηφοφορία).
Αξίζουν
άραγε την
αλληλεγγύη
της
διεθνούς
δημοκρατικ&#94
2;ς
κοινής
γνώμης οι
σύμμαχοι
του Ισραήλ,
των
Σαουδαράβω&#95
7;,
του Σίσι, του
Μακρόν και
του
Γκουιδάδο;
Αν η Ελλάδα
δεχτεί
επίθεση από
την Τουρκία
ίσως οι
άλλοι λαοί
να μας πουν:
όπως
στρώσατε
έτσι θα
κοιμηθείτε.
*
Η σύγχρονη
Ελλάδα, κατά
την γνώμη
μας, δεν
είναι ένα
ιμπεριαλισ&#96
4;ικό
κράτος ,όπως
νομίζει ένα
μεγάλο
μέρος της
εγχώριας
αριστεράς, ή
έστω μια
ανεξάρτητη
χώρα, αλλά
ένα
κράτος-πελά&#9
64;ης.
Κράτος-πελά&#9
64;ης
ήταν και η
Τουρκία
μετά τον
Δεύτερο
Παγκόσμιο
Πόλεμο και
μέχρι την
άνοδο του
Ερντογάν.
Κράτη
πελάτες
είναι τα
κράτη των
Βαλκανίων,
του
Καυκάσου
και της
Μέσης
Ανατολής
εκτός του
Ιράν, του
Ισραήλ και
της
Σαουδικής
Αραβίας. Η
σχέση που
έχει όμως το
κράτος
πελάτης με
τους
πάτρωνες
του και τα
άλλα κράτη
της
κατηγορίας
του δεν
είναι
παθητική
αλλά εξόχως
ενεργητική.
Η πανουργία,
την οποία
απέδιδε ως
διαχρονικό
και πάγιο
χαρακτηρισ&#96
4;ικό
στην
ελληνική
διπλωματία
ένα κείμενο
μιας ομάδας
συντρόφων,
χαρακτηρίζ&#94
9;ι
την
εξωτερική
πολιτική
των
περισσοτέρ&#96
9;ν
από αυτά τα
κράτη. Τα
κράτη-πελάτ&#9
49;ς
είναι πάντα
έτοιμα,
μόλις ο
πάτρωνας
τους δώσει
το ελεύθερο,
να αρπάξουν
ένα κομμάτι
από τον
γείτονα
εδραιώνοντ&#94
5;ς
έτσι και τη
θέση τους
στο
εσωτερικό
τους. Εάν
κάποιος
γείτονάς
τους
δυναμώσει
υπέρμετρα
θα
αντιδράσου&#95
7;
ενισχύοντα&#96
2;
τους
δεσμούς
τους με τους
πάτρωνες
τους. Όταν οι
πάτρωνες θα
βρουν την
ευκαιρία να
κοντύνουν
τον �υβριστή�,
οι πελάτες
τους θα
προσπαθήσο&#96
5;ν
να χώσουν
και αυτοί τα
δόντια τους
όπου τους
σταθεί
βολικό. Δεν
παρακολουθ&#95
9;ύν
παθητικά
τις
ιμπεριαλισ&#96
4;ικές
επεμβάσεις,
κάνουν ο,τι
μπορούν για
να τις
προκαλέσου&#95
7;
(εναντίον
των
γειτόνων
τους)∙ τα
τελευταία 200
χρόνια
βαλκανικής
ιστορίας
είναι
ιδιαίτερα
διαφωτιστι&#95
4;ά
πάνω σε αυτό.
Οι
ανταγωνισμ&#95
9;ί
ανάμεσα στα
κράτη-πελάτ&#9
49;ς
είναι
οργανικό
μέρος του
συστήματος
ιμπεριαλισ&#96
4;ικής
εξάρτησης∙
υποδαυλίζο&#96
5;ν
αυτόν τον
�ναρκισσισμ&#9
72;
των μικρών
διαφορών�,
που
αναπτύσσετ&#94
5;ι
μεταξύ των
συγγενών
λαών.
Αντίθετα,
εμείς
πρέπει να
κινηθούμε
στη
κατεύθυνση
της
δημιουργία&#96
2;
και της
διάδοσης
στους λαούς
της
Βαλκανικής
και της
Μικράς
Ασίας
αισθημάτων
συμφιλίωση&#96
2;
και
αλληλεγγύη&#96
2;
μέσα από την
συνειδητοπ&#95
9;ίηση
της κοινής
μοίρας όλων
μας, την
αναγνώριση
του κοινού
μας
πολιτιστικ&#95
9;ύ
υπόβαθρου,
αυτού της
ανατολικής
Μεσογείου∙
να
σκιαγραφήσ&#95
9;υμε
πλαίσια για
την
ειρηνική
επίλυση των
διαφορών με
αμοιβαίες
υποχωρήσει&#96
2;,
κριτήρια
για το
δίκαιο και
τον άδικο
πόλεμο. Με
μια τέτοια
πολιτική
οφείλουμε
να
προσπαθήσο&#96
5;με
να
κερδίσουμε
την καρδιά
έστω μιας
μικρής
μερίδας των
λαών της
γειτονιάς
μας.
Διαφορετικ&#94
0;,
εάν κάποτε
σταθεί
δυνατό να
δρομολογηθ&#94
9;ί
σε κάποια
γωνιά της
περιοχής
μας ένα
κίνημα
κοινωνικού
μετασχηματ&#95
3;σμού,
αυτό δεν θα
μπορέσει να
επιζήσει. Τα
παναραβικά
και τα
παναφρικαν&#95
3;κά
αισθήματα
των λαών
τους,
επέβαλλαν
στις
ηγεσίες του
Μαρόκου και
της
Τυνησίας να
βοηθήσουν
την
αλγερίνικη
επανάσταση
και χωρίς
αυτή τη
βοήθεια η
τελευταία
δεν θα είχε
καταφέρει
να
επιβιώσει
και να
νικήσει. Τα
λατινοαμερ&#95
3;κάνικα
κράτη
διεξήγαγαν
σκληρούς
πολέμους
μεταξύ
τους,διέπρα&#9
58;αν
γενοκτονίε&#96
2;
το ένα σε
βάρος του
άλλου. Όμως,
τι θα είχε
πετύχει η
αριστερά
και τα
κοινωνικά
κινήματα
χωρίς αυτή
την
ολοζώντανη
λατινοαμερ&#95
3;κάνικη
ταυτότητα
που
μοιράζοντα&#95
3;
οι λαοί της
υποηπείρου
χωρίς αυτό
το τόσο
ισχυρό
αίσθημα του
ανήκειν
στην ίδια
ομάδα
συγγενών
λαών; Είναι
παλιά και
γνωστή η
αντιπαλότη&#96
4;α
ανάμεσα
στην
Αργεντινή
και τη
Βραζιλία.
Ποιος
βραζιλιάνο&#96
2;
ή
αργεντίνος
αριστερός
θα τόλμαγε
ποτέ να της
δώσει το
ίδιο βάρος
με τον κοινό
αγώνα που
καλούνται
να δώσουν οι
δυο λαοί
εναντίον
του
βορειοαμερ&#95
3;κανικού
ιμπεριαλισ&#95
6;ού;
*συγγραφέας
ΠΗΓΗ:
https://www.efsyn.gr/politiki/273453_ethniki-syneidisi-kai-geopolitiki-tis-17n
https://adolfhitler33.files.wordpress.com/2016/09/tumblr_odxf2vhitg1toqeyzo1_50…
*****************************************************
You are viewing proxied material from gopher.createaforum.com. The copyright of proxied material belongs to its original authors. Any comments or complaints in relation to proxied material should be directed to the original authors of the content concerned. Please see the disclaimer for more details.